Ինքնшթիռով թռչում էի шրտերկիր, հшնկшրծ․․․Երբեք մտքովս չէր шնցնի, որ ինքնшթիռի մեջ նոր ծшնոթությունս шյդպիսի шվшրտ կունենш

Ինքնաթիռով  թռչում էի шրտերկիր, հանկարծ․․․Երբեք մտքովս չէր անցնի, որ ինքնшթիռի մեջ նման բան տեղի կունենш

Կողքը նստած էր մի սևամորթ: Ճանապարհին աչքս ընկավ նրա անձնագրին, ու նկատեցի, որ ազգանունը Սարգսյան է: Բնականա-բար, ծանոթա: Պարզվեց՝ սևամորթի պապը հայ է:

Ցեղասպանությունից հետո հայտնվել են Բրազիլիայում: Ահագին զրուցեցինք, ընկերացանք: Սևամորթը հրավիրեց իր տուն: Ես կնոջս հետ հյուրընկալվեցի սևամորթ հայ ընտանիքի տանը:

Ընթրիքի ժամանակ կրկին ասում-խոսում ենք, միայն Սարգսյանի կինն է լուռ (որը նույնպես սևամորթ է): Մի պահ Սարգսյանը դուրս է գալիս սենյակից, և նրա կինը շատ կամաց ձայնով ու մի քիչ էլ թաքուն, որ ամուսինը չլսի, հարցնում է․

-Կներեք, ինձ մի հարց է տանջում, հայերը սպիտա՞կ էլ են լինում։ Ես շատ քիչ բան գիտեմ հայերի ու նրանց պատմության մասին։

Ես նրան բացատրեցի, թե ովքեր են եղել հայերը, ինչ երկար տարիների ծագում ունեն։ Հենց այդ պահին ներս մտավ ամուսինը։ Իմա-նալով մեր պատմության, կրած տառապանքների մասին, կինը ասաց, որ ամուսինը պատմել է , բայց այդքան մանրամասն չգիտեր։

Դրանից հետո կինը ասաց ամուսնուն, որ ցանկանում է մեկնել հայաստան, ծանոթանալ մեր մշակույթին և մշտական բնակություն հաստատել հենց Հայաստանում