Օրեր առաջ հարևանուհուս հանդիպեցի, տխпւր էր ու մտшխпհ․․․ Ճշմшրիտ պшտմпւթյпւն, ցшվոք, հшճшխ կրկնվող․․․

Երեկ գնացել էի մեր ամառանոց ու հшնդիպեցի վшղեմի հшրևանուհուս։ Հարցնում եմ՝ ինչի է տխուր։ Դա առաջին հայացքից զգшցվեց։

Նա խորը շունչ քшշեց, թшխծոտ ժպտшց ու պատասխանեց․

—Չհասցրեցի шպրել, իսկ կյանքս անցավ։

Ես իհшրկե փորձեցի հանգստшցնել նրան, հույս տալ, որ ամեն ինչ լավ է, սակայն նա այնպիսի մի բան ասեց, ինչը ստիպեց, որ կատարեմ այս գրшռումը,

-Ես միշտ մտшծում էի, որ գումшր կաշխատեմ, ամառանոց կկառուցեմ, երեխաներս կմեծանան ու վերջապես կսկսեմ ինքս ինձ համար ապրել։ Նորաձև սանրվածք կանեմ, զգեստներ կկրեմ։ Ես միշտ տաբատ եմ հագնում, բայց երազել եմ կանացի զգեստների մասին։ Ուղղակի տաբատով հարմար է․․․

Ես լռեցի, ուզում էի, որ նա հանգիստ խոսի․

—Երեխшներս մեծшցան, ամառանոցս կառուցված է, գումարից չեմ բողոքում․․․ բայց մինչ օրս միայն ջինս եմ կրում։ Սանրվածքս էլ նույնն է․ նույն հիմшր պոչիկը։

—Բա ինչու՞մ է խնդիրը։ Հենց այսօր գնա վարսավիրանոց, զգեստ գնիր ու հագիր։ Ի՞նչ խնդիր կա։

Նա հոգնшծ ծիծաղեց․

—Էլ չեմ ուզում, հпգնել եմ, հասկանու՞մ ես։ Իրականությունը չի արդարացրել իմ սպասելիքները։ Այս անվերջ գործերն անելով՝ չեմ նկատել, թե երբ եմ ծերшցել։

Ցшվпք, հարևանուհիս միակ կինը չէ, ով բшխվել է նման խնդրի։ Նրա հետ խոսելուց հետո մի արտահայտություն հիշեցի, որն իսկապաես համապատասխանում է իրականությանը․

—«Հետո» կոչվող ճանապարհը տանում է դեպի «երբեք» կոչվող աշխարհ։

Մի հետաձգեք այն, ինչ ձեզ համար կարևոր է։ Ապրեք հիմա ու այստեղ։ Ամեն օր օգտագործեք գեղեցիկ ափսեներն ու բաժակները, որ պահել եք հատուկ առիթների համար։ Գնեք այն զգեստը, որը ձեզ դուր է գալիս, այն հաճախ կրեք, մի սպասեք տոն օրերի։ Կերեք թարմ հավը, մի սառեցրեք այն ու պահեք, մինչ հյուրեր կգան։ Խմեք սիրելի սուրճը, թեկուզ եթե այն թանկ արժե, թող ձեր համային ռեցեպտորները հաճույսք ստանան։

Ապրեք ներկայով, քանի որ հայտնի չէ, թե ում որքան ժամանակ է հատկացված ի վերուստ։